Τον έpωτα δεν τον αναλύεις. Ρισκάρεις και τον ζεις.

Θα το αναλύσουμε ή θα το ζήσουμε; Μα να αναλύσουμε τι μωρό μου; Τον έpωτα; Αν πετύχει ή αν όχι; Όχι, δεν αναλύεται ο έpωτας. Απλά δοκιμάζεται και αν δεν τον δοκιμάσεις δε μπορείς να ξέρεις, αν δεν ρισκάρεις δε μπορείς να τον ζήσεις.

Μεγαλώνει και ζει μέσα σου…μα όταν βγει δε περιμένει τίποτα, έρχεται κι αν δεν τον δεχτείς φεύγει. Δε συλλαβίζεται μονάχα τραγουδιέται. Δε θέλει σκέψεις, θέλει αυθορμητισμό. Δε θέλει λέξεις, μα έργα. Δε θέλει περιγραφές, μα κότσια. Τώρα για πες μου. Μπορείς να αναλύσεις κάτι απ’ αυτά; Αφού ο ίδιος σου μαθαίνει να ρισκάρεις, να τολμάς, να έχεις θάρρος και να προχωράς. Όσο πιο πολύ το υπεραναλύεις τόσο πιο πολύ τον διώχνεις μακριά σου. Οι στιγμές, τα όνειρα, τα συναισθήματα χάνονται από την πολύ ανάλυση μένουν κρυμμένα σε μια γωνιά του μυαλού και γίνονται δυνατά απωθημένα και γεννάνε οργή και θυμό,γιατί έχουν μάθει να βγαίνουν στο ΤΩΡΑ και η εκκρεμότητα τα σκοτώνει. Λυτρώνονται στο Σήμερα. Στο Τώρα. Στο Απόψε. Άλλο το “θα”. Άλλο το “τώρα”. Οπότε βιάσου πριν χαθεί η ώρα, Βιάσου πριν κρυφτεί ο έpωτας μας, πριν να σβήσουν τα όνειρα μας… Της Εύας Αρβανιτάκη Πηγή: wp.loveletters.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ