Γιατί τους ερωτευτήκαμε όλους αυτούς;

Άνοιξα το κουτί με τις φωτογραφίες σου. Είχαν όλες καεί. Αντί για γυαλιστερό χρωματιστό χαρτί, βρήκα μια σκόνη που έμοιαζε με τέφρα. Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό. Πάντα γίνεται αυτό. Οι έpωτές μου καταλήγουν καμένοι σε ένα κουτί στο βάθος της ντουλάπας. Δεν σώζεται καμιά τους εικόνα. Κάθε φορά είμαι σίγουρη ότι ο νέος έpωτας θα επιβιώσει. Κάθε φορά, ανοίγω το κουτί με την ελπίδα ότι θα βρω τουλάχιστον μια φωτογραφία εκεί μέσα. Κάθε φορά, γελιέμαι!

Όταν ανοίγω τα κουτιά και βλέπω τη στάχτη, θέλω να ουρλιάξω. Σκέφτομαι ότι κάτι δεν κάνω καλά. Και στον επόμενο, αλλάζω θέση στο κουτί. Μήπως και φταίει η ζέστη της κλειστής ντουλάπας. Όπου κι αν το φυλάξω, συμβαίνει το ίδιο. Ούτε μία εικόνα! Και τότε, αναγκάζομαι να ξεκλειδώσω τα κουτιά του μυαλού μου, να ψάξω εκεί, να θυμηθώ. Πώς ήταν εκείνοι που κάποτε ερωτεύτηκα; Τα πρόσωπα, τα κορμιά τους, τα αγγίγματά τους. Γιατί τους ερωτεύτηκα; Όμως, και το μυαλό μου, γεμάτο στάχτες είναι. Δεν βρίσκω τίποτα άλλο εκεί μέσα. Εκείνοι οι άντρες που κάποτε κατέλαβαν όλη την έκτασή του, που κυριάρχησαν στην ύπαρξή μου, που με έκαναν να κλάψω και να τους προσκυνήσω με λατρεία, σήμερα δεν είναι παρά μόνο σκόνη σε κουτιά. Σκόνη από τις καμένες επιφάνειες της ψυχής μου. Κομμάτια της, που κάποτε βλάστησαν και σήμερα έχουν καταλήξει άμορφες εκτάσεις, χωρίς σημάδια για να προσανατολιστώ, χωρίς ίχνη από το τότε για να θυμηθώ τι ήταν εκείνο που με έκανε να πιστεύω πως θα βλάσταιναν για πάντα, πως άξιζαν τους ζωτικούς χυμούς που τους αφιέρωσα. Έκατσα κι έβαλα μόνη μου σημάδια για να βρίσκω το δρόμο μου σ΄αυτή την έρημο. Σε όλα τα κουτιά κόλλησα ονόματα. Κόλλησα ετικέτες, γιατί μερικές φορές φοβάμαι ότι θα ξεχάσω και τα ονόματα. Να μου μείνουν τουλάχιστον αυτά. Να έχει η ζωή μου μια συνέχεια, να μην είναι διακεκομμένη γραμμή. Το χειρότερο απ΄ όλα είναι πως φοβάμαι ότι ο μόνος φταίχτης είμαι εγώ! Διαλέγω έpωτες από εύφλεκτο υλικό. Το ήξερα πάντα. Κι ας έκανα την έκπληκτη κάθε φορά που αντίκριζα την τέφρα. Το ίδιο συνέβη και με σένα. Ούτε στο μυαλό μου δεν βρίσκεσαι πια. Αυτήν τη φορά, θέλω να ουρλιάξω πιο δυνατά από ποτέ! Σε σένα πίστεψα περισσότερο από όλους τους προηγούμενους. Και τώρα, κοιμάσαι δίπλα μου κι εγώ δεν σε βλέπω. Βλέπω, μόνο στάχτες. Κοιμάμαι κάθε βράδυ με τις στάχτες. Και τα δυο παιδιά που κοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο, δεν μπορούν να σε μεταμορφώσουν ξανά σε άνθρωπο. Ποτέ δυο παιδιά δεν το κατάφεραν αυτό! Το ξέρω, γιατί ήμουν κι εγώ ένα από τα παιδιά που κοιμόντουσαν στο δίπλα δωμάτιο. Και στο κρεβάτι των γονιών μου δεν υπήρχε, παρά μόνο στάχτη. Κι εγώ ποτέ δεν κατάφερα να τη μεταμορφώσω σε άνθρωπο. Αλήθεια σου λέω! Ποτέ δεν τα κατάφερα. Και τώρα, δεν ξέρω πια τι να κάνω. Πώς θα φύγει η στάχτη από τη ζωή μας και θα ξαναγίνουμε άνθρωποι; Πώς τα παιδιά μας θα σωθούν από την κατάρα των κουτιών με τις καμένες φωτογραφίες; Σε παρακαλώ, πες μου ότι έχεις την απάντηση… Φωτεινή Τέντη Πηγή:anapnoes.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ