Δεν περνάει μόνο η μέση ηλικία την κρίση της, φίλε!

Κρίση στα 23! Που ακούστηκε ξανά; Κι όμως υπάρχει και αυτή. Την περνάω και καθόλου δεν την απολαμβάνω! Ξυπνάς ένα όμορφο πρωινό (καλοκαιρινό στην περίπτωσή μου) και σου πετάγεται η μαμά να σου πει χρόνια πολλά! Χαρούμενα γενέθλια, λέει! Σε πιάνει ο ψιλοπανικός όταν αναφέρει τα 23 και βλέπεις τη ζωή σου να περνάει μπροστά απο τα μάτια σου σε fast forward. Ηρεμείς και δέχεσαι τις ευχές με ένα ζωγραφισμένο ψεύτικο χαμόγελο.

Δύσκολη μέρα, θα πω! Ευτυχώς τελειώνει χωρίς θύματα. Ξαπλώνεις στο κρεβατάκι σου κι έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης. Μόλις έκλεισες τα 23. Εντάξει βρε,πως κάνεις έτσι! Δεν έκλεισες και τα 30! Είναι περίοδος μετεφηβικής κρίσης, λένε οι ψυχολόγοι και παρότι κανείς μας δεν το παραδέχεται, όλοι την έχουμε περάσει. Είναι οι μέρες που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι αυτό που με τόση μανία λέει και και ξαναλέει η μαμά: “Δεν είσαι μικρό κοpιτσάκι πια!” Εδώ είναι και το ζουμί του δράματός μας. Τι συνέπειες έχει το “δεν είσαι μικρό κοpιτσάκι πια” ; Οι περισσότεροι άνθρωποι διαλέγουν την ημέρα των γενεθλίων τους για διαλογισμό και αλλαγές. Σκέφτεσαι τι έκανες και τι δεν έκανες τη χρονια που πέρασε και αποφασίζεις πως ήρθε η μέρα που θα κάνεις κάτι το διαφορετικό. Έτσι και εγώ! Τα έβαλα κάτω και άρχισα να ζωγραφίζω (για την ακρίβεια γέμισα ένα ολόκληρο τετράδιο μουτζούρες γιατί συνειδητοποίησα πως όλο βλακείες έκανα!). Αρχικά προσπάθησα να βρω την αιτία του κακού. Τι είναι αυτό που με τρομάζει στη δεκαετία των 20; Όπως βλέπετε αποφεύγω να λέω 23 γιατί ακόμη πονάει. Νομίζω το βρήκα. Οι λέξεις κλειδιά ειναι το “μικρό κοpιτσάκι”. Από μόνες τους προμηνύουν κάτι όμορφο, γλυκό και χαρούμενο. Μα στη συγκεκριμένη περίπτωση συνοδεύονται απο το “δεν είσαι”. Μπαίνοντας, δηλαδή, σε αυτή την ηλικία, μπαίνεις και σε έναν κύκλο ευθυνών. Και αν είσαι ακόμα φοιτητής, όλα είναι μια χαρά. Αλλά σκέψου στα 23 σου να γυρίζεις σπίτι σου και να μένεις με όλη την οικογένεια. Το πρώτο κακό της μοίρας! Είσαι 23 και η ζωή σου θα είναι όπως του δεκαεξάχρονου. Άεργος και με τη μαμά. Ένα ευαίσθητο σημείο κι ευκαιρία για πανικό. Βάλε λοιπόν το πρώτο κουτάκι που θα πρέπει του χρόνου να έχει τσεκαριστεί: Ζήσε μόνος σου! Η ενδοσκόπηση συνεχίζεται και ψάχνεις το επόμενο πρόβλημα. Αιώνιος φοιτητής; Φτου φτου μακριά απο εδώ! Τι έγινε; Μήπως ήρθε η ώρα να το πάρουμε; Σου το εύχονται όλοι, οπότε μάλλον πρέπει. Ό,τι γλεντήσαμε, γλεντήσαμε. Τώρα τα κεφάλια μέσα και σταμάτα τις δικαιολογίες στον εαυτό σου του τύπου “έλα μωρέ,υπάρχουν και χειρότερα”. Δεύτερο κουτάκι που θα έχουμε τσεκάρει του χρόνου τέτοια μέρα: Πτυχίο! Η απόκτηση, λοιπόν, του πολυπόθητου που αποτελεί και τη βάση για όλα μας τα προβλήματα. Σκέψου πως αν δεν έχεις πτυχίο, δεν έχεις δουλειά -στις μέρες μας γενικά δεν έχεις δουλειά, βασικά- άρα συνεχίζεις να μένεις σπίτι, άρα βρήκαμε την αιτία του κακού! Μήπως τρίτο κουτάκι η δουλειά; Αν τα μαζέψουμε λίγο όλα αυτά, δε νιώθεις ήδη καλύτερα; Πάλι, όμως, κάτι λείπει. Κάτσε να δεις πως το είπε η θεία: “Με ένα καλό παιδί, κοpίτσι μου!”. Θα μου πεις και δίκιο θα έχεις, αυτό δε προγραμματίζεται και ούτε ως στόχος μπορεί να μπει. Φίλη και φίλε μου, όμως, μπορείς να ετοιμάσεις τη ζωή σου έτσι ώστε να βοηθήσεις το σύμπαν να στο φέρει. Πόσο θα συνεχίσεις με τις σχεσούλες για να περνάει η ώρα και πόσο θα κυνηγάς τον μπερδεμένο; Άδειασε τη ζωή σου από όσους δεν έχουν τίποτα να σου δώσουν-συμπληρωματικά και κάτι φιλαράκια- και μάθε να είσαι καλά και να αγαπάς εσύ πάνω από όλα τον εαυτό σου. Μάθε να είσαι ευτυχισμένος και να μην έχεις την ανάγκη να σε κάνουν άλλοι ευτυχισμένο. Κι επειδή οι νόμοι που διέπουν το σύμπαν είναι άτιμοι, όταν εσύ δε θα έχεις κανέναν ανάγκη, τότε θα έρθει αυτός ο ένας ή μία! Μη με λιθοβολήσεις! Δε μιλάω για γάμους, χαρές και πανηγύρια. Μα τέλος στο να μοιράζεσαι σε κρεβάτια. Ως εδώ, όμως. Έφτιαξα τέσσερα κουτάκια και θα τα έχω τσεκάρει ως τα επόμενα γενέθλια μου. Βαρύ φορτίο τα 23. Ας μην το κάψω από τώρα. Έχω, άλλωστε, να ρίξω πολύ “γλέντι” στα 30! Ευτυχώς αργούν ακόμη! Της Έφης Μπαμπούρη. Πηγή:anapnoes.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ